Magdalena Różalska: “#nie ma – zanikanie architektury”

 

Magdalena Różalska (Akademia Sztuki w Szczecinie)

Tytuł: #nie ma – zanikanie architektury

Technika: druk lentikularny, format 350 cm x 250 cm lub większy

 

Cykl prac #nie ma – zanikanie architektury porusza ważny problem braku właściwej opieki i dbałości o otaczające nas budynki, ale i całą przestrzeń, w której żyjemy. Temat jest wstępem do dyskusji nad estetyką miasta, właściwą ochroną obiektów zabytkowych i tych miejsc, które budują lokalną tożsamość. Wraz ze zniknięciem danego elementu w przestrzeni miejskiej zanika lokalny charakter, zostaje zerwana więź emocjonalna, tworzona przez skojarzenie budynku, placu z emocjami, które towarzyszyły ludziom w tym miejscu na przestrzeni lat. Wybrana przeze mnie technika prezentowania prac – druk lentikularny – w bardzo wyraźny, dosadny i szybki sposób przedstawia założenia projektu. Wszystkie prezentowane obiekty znajdowały się lub jeszcze znajdują w Szczecinie. Pierwszy widok przedstawia dany obiekt w latach świetności, a zatem już w przeszłości. Drugi odzwierciedla stan obecny. Zazwyczaj jest to dewastacja, zapomnienie lub całkowity brak pomysłu na obecne zagospodarowanie.

Jeden z prezentowanych budynków to nieużytkowany obecnie hotel Piast, projekt z 1892 roku. Pierwszy widok to przedstawienie całej kamienicy w roku 1913. Pierwotnie był to budynek usługowo-mieszkalny, zaś w latach 60. XX wieku pełnił funkcje hotelu. Podobno od lat 2015–2016 planuje się jego przebudowę. Obecnie budynek jest w stanie ruiny i grozi zawaleniem. Warto przy tym zaznaczyć, że w 2018 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków – objęta nadzorem konserwatorskim, właśnie ze względu na wartość estetyczną i historyczną, bogato zdobione elewacje frontowe, detale czy stolarkę. Obecnie jeden z bardziej rozpoznawalnych zabytkowych obiektów Szczecina wyróżnia się jeszcze bardziej, niestety negatywnie – na tle tracącej swój dawny blask fasady roztacza się energetyczna zieleń siatki zabezpieczającej budynek.

Kolejny prezentowany obiekt z listy rejestrów zabytków to kino Kosmos. Modernistyczny budynek pochodzi z roku 1959. Jego architektem był Andrzej Korzeniowski. Twórcami mozaiki na fasadzie byli plastyk Emanuel Messer i rzeźbiarz Sławomir Lewiński. Nad pokaźną mozaiką znajdował się neonowy napis KOSMOS. W projekcie uwzględniłam pierwszą wersje liternictwa, która dodatkowo jest jedynym kolorystycznym elementem. W 1993 roku Stowarzyszenie Architektów Polskich ogłosiło konkurs na rozwiązanie kwartału kina Kosmos. Żadne z proponowanych rozwiązań nie zostało zrealizowane. W 2000 roku przed kinem znajdowały się pawilony i ogródki piwne. Po 2013 roku przed gmachem Kosmosu wyrósł biurowiec. Nowoczesny budynek całkowicie zasłonił zabytek.

Ostatni obiekt to fontanna Ściana płaczu, projekt z lat 70. Jego autorem był architekt Zbigniew Abrahamowicz, a twórcą mozaiki plastyk Piotr Wieczorek. Fontanna istniała do 2001 roku. Ze względu na zły stan techniczny została zlikwidowana. Opinie dotyczące estetyki tego obiektu są różne, w większości jednak każdy się zgadzał, że był na tyle charakterystyczny i nadawał specyfiki temu miejscu, iż powinien po modernizacji pozostać w tej przestrzeni. To tutaj chętnie spotykali się mieszkańcy Szczecina. Obecnie plac, na którym stała fontanna jest pusty. W jednej wersji projektu uwzględniłam ciekawy motyw mozaiki, czyli różne odcienie niebieskiego symbolizujące również spływającą niegdyś kaskadowo wodę, w drugiej – pustkę i sugestywne kolory jednego z bardziej popularnych sklepów sieci spożywczych.

 

 

 

 

 

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ

 

Share
wróć