Katarzyna Kujawska-Murphy: “Transformacja błędów w prawdę”

 

/ Katarzyna Kujawska-Murphy: Transformacja błędów w prawdę

25.11.2016 – 8.01.2017

otwarcie wystawy: 25.11 (piątek), godz. 18.00 / wstęp wolny

 

Westbeth – słynny budynek w West Village w Nowym Jorku, w którym od kilku dekad za relatywnie niewielkie pieniądze mogą mieszkać artyści – sam w sobie dla wielu twórców stał się legendą i inspiracją. Jego energia przeniknęła również do projektu Katarzyny Kujawskiej-Murphy, która w owej najstarszej nowojorskiej komunie artystycznej postanowiła skupić się na szukaniu śladów jej dawnej mieszkanki Diane Arbus, kreując projekt zatytułowany Transformacja błędów w prawdę. W 1971 roku w wieku czterdziestu ośmiu lat fotografka właśnie w Westbeth popełniła samobójstwo, podcinając sobie żyły i zażywając dużą ilość leków psychotropowych. Jej widmo wciąż nawiedza zarówno myśli stałych rezydentów Westbeth, jak i przybywających tam na jakiś czas stypendystów rozmaitych fundacji.

Nic dziwnego zatem, że Kujawska-Murphy również została nawiedzona – żyjemy przecież w nostalgicznym, anachronicznym świecie, w którym nieustająco poszukujemy śladów minionego XX wieku, którego jedną z ikon niezaprzeczalnie była Arbus. Jej fotografie, ukazujące skazanych dotąd na niewidzialność, umożliwiły Innemu wkroczenie w sferę reprezentacji. Kujawska-Murphy dotarła do tych najstarszych mieszkańców Westbeth, którzy pamiętają fotografkę jako sąsiadkę, którą mijali na korytarzach, w windzie, czasem wymieniając z nią parę zdań.

W ich narracjach, nagranych przez artystkę, Westbeth – miejsce tak mitologizowane i pożądane przez twórców z całego świata – jawi się jako upiorny wręcz budynek, słynący z dużej liczby samobójstw. W opowieściach w zawieszeniu pozostaje pytanie o przyczyny tego stanu rzeczy. Mimo życia w artystycznej komunie, jej mieszkańcy podkreślają dojmującą samotność. Projekt Kujawskiej-Murphy dotyka zatem nie tylko konkretnej sytuacji w Westbeth, lecz uniwersalizuje się, stawiając pytanie o kondycję artysty i (nie)możność przekroczenia bariery izolacji – nawet w takim miejscu jak budynek przeznaczony tylko i wyłącznie dla twórców. Okazuje się zatem, że Westbeth jest twierdzą najbardziej intensywnych stanów samotności, które często prowadzą również do decyzji ostatecznych i gestów odebrania sobie życia.

Kujawska-Murphy pokazuje nam plan budynku, jakby próbując zastanowić się nad jego nazwą, nadaną mu po fali samobójstw: Death Beth – Śmiertelna Beth. W pewnym sensie uprawia zatem coś w rodzaju wizualnej psychologii i socjologii architektury. Nie od dziś wszak wiadomo, że kształt, wysokość, gabaryty i rozkład budynku, w którym mieszkamy, wpływają znacząco na nasz charakter. Artystka konfrontuje nas zatem z pokazanym na ścianie narysem poszczególnych partii Westbeth, które to części zainspirowały ją – zgodnie z duchem całej jej dotychczasowej twórczości – do stworzenia instalacji do-przestrzennej, operującej trójwymiarowymi elementami. Forma owych elementów została zaczerpnięta z planu nowojorskiego budynku oraz z jego kolorystyki, w której biel korytarzy krzyżuje się kontrastowo z czerwienią napisów EXIT.

Kujawska-Murphy wyjmuje z kontekstu narożniki pomieszczeń, narysy ścian oraz wszelkie niuanse dwuwymiarowego rzutu, jakby próbowała dotrzeć do „esencji” Westbeth i wypreparować z jego tkanki najbardziej kluczowe aspekty. W dolnej sali Galerii Sztuki Wozownia w Toruniu możemy zatem doznać własnymi ciałami przestrzennych podziałów „symbolizujących” gmach, w którym Diane Arbus postanowiła zakończyć życie. W rozkładzie tych elementów – abstrakcyjnych już linii i kształtów – do głosu dochodzi entropia, chaos i rozbicie. Nic nie składa się w czytelną całość, nic jednoznacznie nie wyjaśnia, dlaczego Westbeth to także Death Beth. Budynek, a raczej jego trawestacja dokonana przez Kujawską-Murphy, „milczy”, lecz ewokuje energię, skondensowaną również we wspomnieniach jego najstarszych mieszkańców. Wspomnienia te, wybrzmiewając w galeryjnej przestrzeni, wchodzą w korelację z planem Westbeth i odnoszącą się do niego przestrzenną wieloelementową instalacją. Wkraczamy w świat widm, w których ślady po Diane Arbus są tak ulotne i nieuchwytne jak ulotna jest ludzka pamięć.

(Marta Smolińska)

 

Katarzyna Kujawska-Murphy jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Uniwersytet Artystyczny) oraz Central Saint Martin College of Art and Design w Londynie. Obecnie prowadzi Pracownię Rysunku na Wydziale Animacji UAP. Głównym polem artystycznych badań Kujawskiej-Murphy jest przestrzeń i czas w kontekście psychofizjologii postrzegania. Artystka eksploruje też społeczne aspekty egzystencji człowieka w psychologii miasta. Bliska jest jej estetyka modernizmu i konstruktywizmu oraz sztuka video lat 60. i 70., co widać w jej działaniach rysunkowe, instalacjach i filmach. Wystawia w Polsce, jak i poza granicami kraju: głównie w Anglii (Londyn) i w Japonii (Osaka, Tokio), a także w Korei Południowej, w Niemczech (Berlin, Hanower, BAUHAUS-Dessau, Wiesbaden), we Włoszech czy w USA (Nowy Jork). Dużą część artystycznych działalności Kujawskiej-Murphy stanowią autorskie przedsięwzięcia kuratorskie w Polsce i Japonii (promuje polską sztukę współczesną m.in. w ramach wystaw w Contemporary Art Space w Osace). W 2011 r. otrzymała odznaczenie „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Regularnie publikuje magazynach artystycznych i pisze wstępy do katalogów wystaw.

 

www.kujawska-murphy.com

 

 

 

/ Katarzyna Kujawska-Murphy: Transformation Mistakes Into Truth

25.11.2016 – 8.01.2017

opening: 25.11 (Friday), 6 p.m. / admission free

 

Westbeth – a famous building in New York’s West Village, in which for a couple of decades artists have been living for relatively little money – has in itself become a legend and an inspiration for many of them. Its energy has permeated also into the project by Katarzyna Kujawska-Murphy, who in this oldest artistic commune in New York decided to look for the traces of Diane Arbus, its former resident, creating a project entitled “Transformation Mistakes Into Truth” (2016). In 1971, being forty-eight years old, the photographer committed suicide in Westbeth, slashing her wrists and taking an overdose of psychotropic medications. Her spectre is still haunting both the thoughts of Westbeth’s regular residents as well as the visiting scholars from various foundations.

No wonder, then, that Kujawska-Murphy has been haunted as well – we are after all living in an anachronic world full of nostalgia, where we are constantly on the search for the traces of the 20th century, one of the icons of which Arbus undoubtedly was. Her photographs, portraying those that have so far been invisible, made it possible for the Other to enter into the zone of representation. Kujawska-Murphy managed to contact the oldest residents of Westbeth, who still remember the photographer as their neighbour whom they ran across in the halls or in the elevator, sometimes sharing a small talk.

Their narratives, recorded by the artist, present Wesbeth – a place mitologized and desired by artists from all over the world – as an almost demonic site, famous for a considerable number of suicides committed on its premises. The question about the reasons for such a condition remains unanswered in these stories. Despite living in an artistic commune, its members stress their overwhelming solitude. Kujawska-Murphy’s project thus touches on not only a concrete events in Wesbeth’s history, but also universalizes it, asking questions about artists’ condition and (in)ability to overcome the boundary of isolation – even in a place such as this, a building meant for being used only by artists. It turns out, then, that Westbeth is a fortress of intense states of solitude, which often culminate with some ultimate decisions and taking one’s own life.

Kujawska-Murphy presents us with the plans of the building, as if trying to consider its other name, coined after a series of suicides: Death Beth. In some sense she pursues a kind of visual psychology and sociology of architecture. It has been long known that the shape, height, size, and plan of the building in which we live influence our constitution to a great extent. The artist thus makes us confront the blueprint of Westbeth’s particular parts, sketched out on a wall; the parts which inspired her to create a spatial installation using tridimensional elements, compatible with the character of all of her previous work. The shape of these elements has been borrowed from the plan of the building and its colours – the white of the halls contrasted with the red of the EXIT labels.

Kujawska-Murphy decontextualizes the corners of the rooms, the contour of the walls and all the nuances of the two-dimensional projection, as if she tried to get to the essence of Westbeth and extract its key aspects out of its tissue. In the lower room of the Wozownia Art Gallery in Toruń, we can then experience with our own bodies the spatial divisions symbolizing the building in which Diane Arbus decided to end her life. With the distribution of these elements – now abstract lines and shapes – entropy, chaos, and fragmentation come to the fore. There is no clear whole, no clear explanation why Westbeth is also Death Beth. The building, or rather Kujawska-Murphy’s travesty of it, is silent, but, still, it evokes energy, condensed also in the memories of its oldest residents.

These memories, resounding in the gallery’s space, correlate with Westbeth’s plan and the corresponding multi-element spatial installation. We enter the world of spectres, where Diane Arbus’s traces are as elusive as human memory. (Marta Smolińska)

 

Katarzyna Kujawska-Murphy graduated from Academy of Fine Arts in Poznań and Central Saint Martins College of Art and Design in London. She works in the area of space and time. Her art considers psychological aspects of sight and perception to which she subordinates the media she uses in her installation, video and drawing. Her fascinations with the Modernism and Constructivism as well as art of 60’ and 70’ is often a challenge in a form of her artifacts. She has exhibited internationally including shows in Poland, England, Japan, South Korea, Germany, Italy and USA e.g. She has played a leading curatorial role in creating major art shows in Poland and Japan (she has been organised art shows for Polish artists at The International Art Exhibition in The Contemporary Art Space in Osaka). In 2011 she received a state distinction of Ministry of Culture and National Heritage “Deserved for Polish Culture”. She publishes regularly in art magazines and catalogues.

 

www.kujawska-murphy.com

 

 

 

Share
wróć